خیال میکردم من در قفسی محبوسم اما فهمیدم قفسی هستم  که آزادی در من حبس شده !

"ای مالک من ،من ملک تو ام ، در ملک تو ام

قائم به تو ام ، جز تو مرا یار و پناهی نبود"

آیت الله محمد باقر حکمت نیا:

"نعمت هر چند کوچک باشد آن راحقیر مشمار .دو تا دانه برنج است آن را بخورو دور نیانداز .بین آن دانه و نسل آن رابطه ای است .انتقام خواهند گرفت. به آن محتاج خواهی شد."

                                                         وقتی احساس دلتنگیت را با یک

                                                                                              " به من چه "

                                                             پاسخ میگیری

                                                                                             "به کسی چه"

                                                                        که چقدر تنهایی!

هوایی ام نکن !!!

 با ما گفته بودند :

 « آن کلام مقدس را
    با شما خواهیم آموخت
    لیکن به خاطر آن
    عقوبتی جان فرسای را
    تحمل می بایدتان کرد. »

    عقوبت دشوار را چندان تاب آوردیم
                                                 آری
    که کلام ِ مقدس مان
                             باری

     از خاطر
     گریخت  !  

                            احمد شاملو

شب یلدا ی ما تنها و همراه با برنامه ی پارک ملت گذشت هر چه بود از تنهایی بهتر بود .

 اما تنها اتفاقی که اقتاد تلفن نیمه شب زنگ خورد و وقتی برداشتم  کدخدا بود .

بعد از سلام و احوالپرسی ازم پرسید تنهایی ؟ خواستم یه پ. ن پ ای بهش بگم ولی زود پشیمون شدم  چون خیال کردم ناراحت شه

بعد چون کدخدا پ.ن پ بلد نیست  من پرسیدم  امسال هم همه خونه ی شما جمع شدند؟

گفت :نه. اتفاقا واسه همین تلفن زدم  که یه چی بهت بگم .

با تعجب منتظر ماندم  حرفش را بزند دلم لرزید که نکنه خدای ناکرده اتفاقی افتاده که کسی خونه ی کد خدا نیست کلی فکر و خیال جور و ناجور از سرم گذشت. با این حال ساکت ماندم تا کدخدا حرفشو بزنه

کدخدا گفت : من اومدم تهران و ازت میخوام بری به زن و بچه هام  بگی که من دیگه ابران برنمی گردم .

گفتم : باشه ولی چرا من بگم؟

گفت : واسه اینکه تو عزیز دلمی تو عزیز دلمی

وقتی صدای خنده ی کلی آدم  را از پشت خط تلفن شنیدم تازه متوجه شدم حسابی رفتم سرکار. کلی دلم سوخت که از موقعیت پ.ن.پ ای که پیش اومده بود استفاده نکردم.

امشب مثل هر سال خوراکی ها  به راهه ولی نه خبری از قصه است وخاطره بازی بزرگ ترها ،  نه فال حافظ مادربزرگ و نه دور هم بودنی.

اولین ساله که باید این شب بلند بنشینم و  به تنهایی، رفتن پاییز رو نگاه کنم.

امشب حال اون مادر و پدرهایی رو که یه همچی شبهایی تنها هستن رو خوب می فهمم  آدم همه اش گوش به زنگه شاید یکی به یادش باشه

انشاءالله هر کی هر جا هست  دلش شاد و لبش خندون باشه

من واسه خودم یه فال حافظ گرفتم که اومد:

مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند    که اعتراض بر اسرار علم  غیب کند

کمال سر محبت ببین نه نقص گناه           که هر که بی هنر افتد نطر به عیب کند

ز عطر حور بهشت  ان نفس  برآید بوی      که خاک میکده ما عبیر جیب کند

چنان زند ره اسلام غمزه ساقی                که اجتناب ز صهبا مگر صهیب کند

کلید گنج سعادت  قبول اهل دل است         مباد آن که در این نکته شک و ریب کند

شبان وادی ایمن گهی رسد به مراد            که چند سال به جان خدمت شعیب کند

زدیده خون بچکاند فسانه حافظ                 چو یاد وقت زمان شباب و شیب کند

حافظه دیگه یه چی میگه واسه خودش چیکارش میشه کرد

« فاش می گویم و از گفته ی خود دلشادم

                                                     بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم»

یا حسین بن علی (علیه السلام)

بهره ام از روضه ی تو اشک نم نم بوده است

از ازل قلبم ز داغت غرق ماتم بوده است

مادرت اشک مرا از چشم من سر ریز کرد

فاطمه با عاشقانت یار و محرَم بوده است

کن عنایت وقت مرگم، آی و من را ده نجات

سالها حالم به روضه زار و درهم بوده است

چه صفا دارد برای تو بریزم اشک عشق

جنس اشک سینه زنها جنس شبنم بوده است

نه فقط ماه محرم بوده در دل ماه تو

هر شب روضه برایم، ماه ماتم بوده است

بود زینب قامتش خم بین راه کوفه چون

قامت معشوق او در قتلگه خم بوده است

کعبه ام روی تو باشد، قبله ام کرببلاست

چایی روضه برایم آب زمزم بوده است

آرزو دارم پس از مرگم بگویندم که من

یاحسین ذکر لبم در اخرین دم بوده است

شعر : جعفرابوالفتحی